Երբ ես փոքր աղջիկ էի, տատիկս պատմում էր, թե ինչպես են թուրքերը մորթել իր ծնողներին իր աչքերի առաջ։ Այս մասին ապրիլի 24-ին լրագրողների հետ զրույցում հայտնել է երկու պատերազմների վետերան եւ «Մահապարտ ահաբեկիչների կանանց խորհուրդ» ՀԿ նախագահ Հայկուհի Մարգարյանը Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրում։

«Նրանք ասացին. «Սա երեխա է։ Նա կմեռնի սովից։ Նրան ձեռք մի տվեք»։ Բայց նա, այսպես ասած, բախտավոր էր։ Նա մեծացել է որբանոցում եւ կարողացել է հասնել Հայաստան։ Նա միշտ պատմում էր ինձ թուրքերի՝ իրենց պատճառած դժվարությունների մասին՝ ավելացնելով. «Սիրելիս, այս ադրբեջանցիները թուրքեր չեն։ Նրանք այն են, ինչ մնացել է նրանցից»։ Թուրքերը կարողացել են հարստանալ հայերի ունեցվածքի հաշվին»,- ասել է Մարգարյանը։

Մեկ այլ քաղաքացի՝ Սիրանուշ Մանուկյանը, ասել է, որ իր տատիկն ու պապիկը Արեւմտյան Հայաստանից են եկել։

«Տատիկիս հայրը մահացել է։ Թուրքերը սպանել են նրան։ «Մի փոքր անց, Հայաստան գնալու ճանապարհին, նա հանդիպել է պապիկիս։ «Նա եւ իր ընտանիքը Վանից էին»,- ասել է սգո երթի մասնակիցը։

Իր հերթին՝ Սրբուհի Հովհաննիսյանը ներկայացրել է իր զգացումները։

«Ես զգում եմ, որ այդ ամենը ապրել եմ նրանց հետ։ Մտածեցի այն մասին, թե ինչպես են նրանք հաղթահարել այս ճանապարհը։ Հիշեցի գրող Հովհաննես Թումանյանին։ Ինչպես է նա հանդիպել այս մարդկանց, ինչպես է պաշտպանել նրանց եւ տանիք ապահովել նրանց գլխավերեւում Էջմիածնում։ Ինչպես է նա ապրել նրանց հետ կողք կողքի։ Ես մտածեցի այդ մասին»,- խոստովանել է Հովհաննիսյանը։