նախընտրելի դարձնելNEWS.am-ը ներկայացնում է «Foreign Policy» ամսագրում հրապարակված Քարնեգի հիմնադրամի Եվրասիայի եւ Ռուսաստանի բաժնի ավագ գիտաշխատող Թոմաս դը Վաալի հոդվածից մի հատված.
Ինչպե՞ս վերականգնել տունը, երբ մարդիկ ցնցում են նրա հիմքերը: Այս հարցն է ծառացել Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի, ինչպես նաեւ հարավկովկասյան երեք երկների առջեւ: Նրանցից յուրաքանչյուրում կառավարող ռեժիմները բախվել եւ բախվում են հասարակական բողոքի:
Վրաստանում նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլին զիջեց իր իշխանության մեծ մասը, երբ անցած տարվա հոկտեմբերին ընտրությունների արդյունքներն անակնկալ նա դեմ շրջվեցին:
Հիմա էլ ուշադրության կենտրոնում է հայտնվել փոքրիկ Հայաստանը: Երկրում փետրվարի 18-ին կայացած նախագահական ընտրությունների արդյունքներով վերընտրվել է գրծող նախագահ Սերժ Սարգսյանը: Նրա հեշտ հաղթանակը կանխորոշված էր թվում, քնաի որ երկու ենթադրյալ մրցակիցները դուրս էին եկել պայքարից: Սակայն վերջին երկու շաբաթվա ընթացքում ընդդիմադիր թեկնածու Րաֆֆի Հովհաննիսյանն անսպասելիորեն առաջ շարժվեց:
Պաշտոնական տվյալներով նա ստացել է մոտ 37% քվե եւ հայտարարել, որ հաղթել է երկրի երկրորդ եւ երրորդ քաղաքներում` Գյումրիում եւ Վանաձորում: Ըստ էության, երկրում «արթնացել է» դժգոհությունը, սակայն բավականին ուշ` ընտրությունների արդյունքների վրա ազդելու համար: Եթե ընտրարշավը երկու շաբաթով ավելի երկար տեւեր, միանգամայն հնարավոր է, որ լիներ ընտրությունների երկրորդ փուլ:
Միաժամանակ միջազգային առաջնորդները, այդ թվում` ԱՄՆ նախագահ Օբաման, արդեն շնորհավորել են Սարգսյանին` հաղթանակի կապակցությամբ:
Րաֆֆի Հովհաննսիյանը պարկեշտ մարդ է, չաղտոտված կոռումպացված քաղաքականության հետխորհրդային պրակտիկայով: Սակայն նա օտար է` ծնված Կալիֆոռնիայում, որին քչերը կարող են պատկերացնել Հայաստանի նախագահի պաշտնում: Ակնհայտ է, որ նա մոբիլիզացրեց բողոքի ձայները, որոնք պարզվեց ավելի շատ էին, քան նրա կողմնակիցների քվեները:
Հայաստանում հասարակական կարծիքի հարցումները երկրում կոռուպցիայից, աղքատությունից եւ իշխանության չարաշահումից դժգոհության բարձր մակարդակ են արձանագրում: Դա արտահայտվում է տնտեսական ցուցանիշներով եւ երկրից ուղեղների արտահոսքով: Սարգսյանը կոնսենսուսի մարդ է, ով պատրաստ է լսել իր ընդդիմախոսներին: Եթե նա չի ցանականում իր նախագահության ողջ շրջանն անցնել խորդուբորդ ճանպարհով, պետք է հիմա մտածի` ինչ քայլեր ձեռնարկել` ինչ-որ չափով բանակչության դժգոհությանն արձագանքելու համար: Միաժամանակ նա գիտակցում է, որ ապաշնորհ գործողությունները կարող են հանգեցնել իր իշխանության փլուզմանը:
Կովկասյան քաղաքկանության անցած տարվա դասը կայանում է նրանում, որ հասարակական կարծիքը ոչ թե միաձուլվածք է, այլ ալիք: Դժգոհությունը կարող է հանկարծակի ուժեղանալ` ի հայտ գալով կարծես ոչ մի տեղից: Գործող ղեկավարը օգտվում է լռության մատնելու լոյալությունից, սակայն երբ նրա իշխանությունն սկսում է ցնցվել, նրան կարող է տապալել: Հենց դա էլ տեղի ունեցավ անցած աշնանը Վրաստանում, սակայն դա տեղի չունեցավ Ռուսաստանում եւ Հայաստանում:
Ինչ վերաբերում է Ադրբեջանին, ապա այնտեղ առկա խնդիրները վկայում են այն մասին, որ Ալիեւը չի կարող դեպի նախագահության երրորդ ժամկետ սահուն անցման մասին հուսալ: Նրան սպառնում են Սարգսյանի խնդիրնրը` սակայն առավել լուրջ տեսքով:
