Գերմանիայում գիտնականներն աշխատում են Բալթիկ ծովում ծովային ջրիմուռների դաշտերը վերականգնելու ուղիների վրա, հսկայական բնական ջրամբարներ, որոնք պահում են միլիոնավոր տոննա ածխածին, բայց արագորեն նվազում են ջրի որակի վատթարացման, գլոբալ տաքացման եւ հիվանդությունների պայմաններում:

Քիլում օվկիանոսի հետազոտական Geomar Helmholtz կենտրոնի տվյալներով, Բալթյան տարածաշրջանում կան գրեթե 300 քառակուսի կիլոմետր ջրիմուռներ, որոնք պահում են 3-12 մեգատոննա ածխածին:

Ծովային ջրիմուռները պահում են այս ածխածինը «դարերից մինչեւ հազարամյակներ», Reuters-ին ասել է կենտրոնի հետազոտող Անժելա Սթիվենսոնը: «Կարեւոր ասպեկտը, որի մասին պետք է մտածել, այս համակարգերի պահպանումն է, որպեսզի համոզվենք, որ այս CO2-ը նորից չի արտանետվում եւ չի ավելացնում այդ արտանետումները»:

Սթիվենսոնը եւ նրա գործընկերները ցանել են փորձադաշտը՝ օգտագործելով սերմեր եւ առանձին ընձյուղներ մոտակայքում գտնվող բնական խոտածածկ տարածքից, որպեսզի պարզեն, թե մշակման որ մեթոդները կարող են լինել առավել հեռանկարային ծովային ջրիմուռների դաշտերը վերականգնելու համար:

Թիմը նաեւ ստուգում է, թե ինչպես կարող են բույսերը հաղթահարել շոգը՝ դրանք ենթարկելով ջերմային ալիքների ազդեցությանը, որպեսզի փորձեն դրանք ավելի դիմացկուն դարձնել:

2019 թվականի հետազոտություններից մեկի համաձայն՝ միայն Եվրոպան 1860-2016 թվականներին կորցրել է իր ջրիմուռների տարածքի մեկ երրորդը:

Սթիվենսոնը հավելել է, որ ջրիմուռները արծաթե փամփուշտ չեն ածխածնի արտանետումները զրոյի հասցնելու համար: Նույնիսկ եթե Գերմանիան վերականգներ բոլոր այն տարածքները, որտեղ ջրիմուռներն անհետացել են, նրանք տարեկան կհավաքեին միայն մինչեւ 100 տոննա ածխաթթու գազ, ինչը Գերմանիայի թիրախի շատ փոքր տոկոսն է:

Գերմանիան պարտավորվել է մինչեւ 2030 թվականը նվազեցնել ջերմոցային գազերի արտանետումները ավելի քան 50 տոկոսով՝ 1990 թվականի մակարդակի համեմատ։ Կառավարությունը նաեւ նպատակ ունի մինչեւ 2045 թվականը երկիրը ածխածնային չեզոք դարձնել։