1962 թվականին Կոլումբիայի համալսարանի գիտնական Ջոն Օլիվերն առաջինն էր, ով փաստեց «Երկրի զարկերակ» կոչվող երեւույթը։ Սա առեղծվածային սեյսմիկ իմպուլս է, որը մոլորակն արտադրում է չափորոշված ​​մետրոնոմի ճշգրտությամբ՝ յուրաքանչյուր 26 վայրկյանը մեկ:

Հետազոտողը պարզել էր, որ այս ռիթմիկ ցնցումների աղբյուրը տեղայնացված է ինչ-որ տեղ Հարավային Ատլանտյան օվկիանոսում: Ամռան ամիսներին ցնցումների ուժգնությունը մեծանում է, հաղորդում է Planet Today-ը։

Երկու տասնամյակ անց՝ 1980 թվականին, ամերիկացի երկրաբան Գարի Հոլքոմբը կրկին ուշադրություն հրավիրեց այդ երևույթի վրա։ Նա նշել էր  փոթորիկների ժամանակ սեյսմակայունության աճ: Եվ նորից մոտ 20 տարի այդ առեղծվածային երեւույթի մասին մոռացվեց։

Այնուհետև «Երկրի զարկերակը» կրկին բացահայտվեց. այն որոշեց հետաքննել Կոլորադոյի համալսարանի ուսանող Գրեգ Բենսենը: Նրան օգնում էր Բենսենի ղեկավար Մայքլ Ռիցվոլերը։

Տանդեմն իրենց հետազոտության առաջին արդյունքների մասին խոսել է Discover Magazine-ում։ Օգտագործելով ժամանակակից գործիքների հավաքածու՝ նրանք կարողացան բացահայտել պուլսացիայի ավելի ճշգրիտ տեղայնացումը: Աղբյուրը հայտնաբերվեց Աֆրիկայի արևմտյան ափի մոտ՝ Բիաֆրա ծովափում։

Բայց նրանք նույնպես չկարողացան հասկանալ առեղծվածային երեւույթի պատճառները։ Ի՞նչ վարկածներ ունի գիտական ​​հանրությունը։ Տեսություններից մեկը ենթադրում է, որ զարկերակն առաջանում է մայրցամաքին դիպչող ալիքների և օվկիանոսի հատակի դեֆորմացման պատճառով: Մյուս վարկածն այն է, որ սեյսմիկ ակտիվության մեղավորը հրաբուխներն են: