Նախընտրելի
Սպիտակ արջերի որոշ պոպուլյացիաներ ցուցաբերել են արկտիկական սառույցի արագ հալմանը հարմարվելու ունակություն, սակայն այդ փոփոխությունները, հավանաբար, բավարար չեն տեսակը երկարաժամկետ հեռանկարում պահպանելու համար, նշել են այն հետազոտողները, որոնց աշխատանքը հրապարակվել է Nature Communications ամսագրում։
Սպիտակ արջերը (Ursus maritimus) պատմականորեն կախված են ծովային սառույցից՝ որպես փոկերի որսի հիմնական հարթակ։ Սակայն կլիմայի փոփոխության պատճառով այդ սառույցի ծավալը եւ գոյության տեւողությունը կտրուկ նվազում են, ինչը կենդանիներին ստիպում է փոխել իրենց վարքային ռազմավարությունները։
Մասնավորապես, որոշ շրջաններում, ինչպիսին է Հարավարեւելյան Գրենլանդիան, արջերը սկսել են օգտագործել սառույցի պոկված բեկորները ծովային սառույցի փոխարեն, ինչը թույլ է տալիս նրանց շարունակել որսը փոփոխված պայմաններում։
Գրանցվել են նաեւ այլընտրանքային սննդի աղբյուրներին, այդ թվում՝ ցամաքային կենդանիներին եւ լեշերին անցնելու փորձեր, չնայած նման սննդակարգը չի կարող լիովին փոխհատուցել գիշատիչների էներգետիկ կարիքները: Քննարկվում են նաեւ ադապտացման հնարավոր կենսաբանական մեխանիզմները, այդ թվում՝ գենետիկական տարրերի ակտիվության փոփոխությունները, սակայն այդ գործընթացները սահմանափակ են եւ դիտարկվում են միայն առանձին պոպուլյացիաներում։
Չնայած ճկունության այս նշաններին՝ ընդհանուր դինամիկան մնում է անբարենպաստ: Գիտնականներն ընդգծել են, որ ծովային սառույցի կորստի տեմպը զգալիորեն գերազանցում է ինչպես վարքային, այնպես էլ պոտենցիալ էվոլյուցիոն ադապտացման տեմպը: Նույնիսկ իրենց թվաքանակը ժամանակավորապես պահպանելու ունակ դիմացկուն խմբերը վտանգի տակ կհայտնվեն, եթե ջերմացումը շարունակվի։
Երկարաժամկետ հեռանկարում, հետազոտողների գնահատականների համաձայն, սպիտակ արջերի գոյատեւումը կախված կլինի ոչ այնքան նրանց ադապտացման ունակությունից, որքան ջերմոցային գազերի արտանետումների կրճատման մասշտաբից եւ տեմպից: Ադապտացիան կարող է միայն հետաձգել հետեւանքները, բայց չի փոխարինի կեցության հիմնական վայրերի պահպանմանը:
