Լեհաստանի արտգործնախարար Ռադոսլավ Սիկորսկին «Եվրոպեյսկայա պրավդային» տված հարցազրույցում Ուկրաինային կոչ է արել ավելի զգույշ լինել ազգային հերոսներ ընտրելիս։ Նրա խոսքով՝ նման որոշումները կարող են բացասական արձագանք գտնել արտերկրում և լարել հարևանների հետ հարաբերությունները։

«Անշուշտ, ամեն երկիր ինքն է որոշում իր հերոսներին։ Բայց, ինչպես ասում են՝ «ասա՝ ովքեր են հերոսներդ, ասեմ՝ ով ես դու»»,— նշել է լեհ նախարարը։

Սիկորսկին ընդգծել է, որ այսօրվա Ուկրաինայում քիչ չեն իսկական հերոսները, այդ թվում՝ ռուսական ագրեսիային դիմակայողները, ուստի պատմական գործիչներ ընտրելիս արժե հաշվի առնել նրանց հակասական կերպարն ու այլ երկրների արձագանքը։

«Զգույշ եղեք անցյալից հերոսներ ընտրելիս․ նրանցից ոմանք, մեղմ ասած, այնքան էլ անբասիր համբավ չունեն։ Իսկ մեզ պատմական նոր վեճեր պետք չեն»,— հայտարարել է նա։

Լրագրողի այն դիտարկմանը, թե Ուկրաինան Լեհաստանին հանդիմանանքներ չի ներկայացնում Յուզեֆ Պիլսուդսկուն, Ռոման Դմովսկուն, Արմիա Կրայովային և ուկրաինական տեսանկյունից վիճելի այլ գործիչների մեծարելու համար, Սիկորսկին ընդունել է, որ լեհական պատմության մեջ էլ կան հակասական դեմքեր։

«Այո՛, ամեն երկիր ունի իր պատմական ընկալումները։ Բայց չէ՞ որ այդ ընկալումներին կողքից էլ են հետևում ու գնահատական տալիս»,— ասել է դիվանագետը։

Հարցին՝ արդյոք դա ենթադրում է, որ Գերագույն ռադան պետք է վերանայի Ուկրաինայի ազգային հերոսների պանթեոնի մասին որոշումը, Սիկորսկին պատասխանել է, որ նման կառույցներ շատ երկրներում կան, սակայն դրանք ձևավորելիս պետք է հաշվի առնել միջազգային արձագանքը։

«Եթե այնտեղ ներառեք մարդկանց, որոնք իրենց անունը բծավորել են ռազմական հանցագործություններով, հետո մի՛ զարմացեք»,— ընդգծել է նա։

Պատմական հիշողությունը լեհ-ուկրաինական հարաբերություններում շարունակում է ցավոտ թեմա մնալ։ Լեհաստանի համար հատկապես զգայուն է Ուկրաինացի նացիոնալիստների կազմակերպության և Ուկրաինական ապստամբական բանակի (ՈւԱԲ) թողած ժառանգությունը, որը կապված է Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին լեհ խաղաղ բնակչության զանգվածային ջարդերի հետ։ 2026 թվականի հունիսին Լեհաստանի ԱԳՆ-ն հայտարարեց, որ «կտրականապես անընդունելի» է համարում ուկրաինական զորամիավորումներից մեկին «ՈւԱԲ հերոսների» պատվավոր անվանում շնորհելու որոշումը։

Չնայած սրան՝ Վարշավան ու Կիևը շարունակում են համագործակցել հակամարտության զոհերի որոնման, արտաշիրիմման և վերաթաղման հարցերում։ 2026-ին լեհ և ուկրաինացի մասնագետները շարունակել են որոնումները Պուզնիկիում, իսկ ամռանը Լեհաստանի Ազգային հիշողության ինստիտուտը մասնակցել է Օստրովկիում և Վոլյա Օստրովեցկայայում Վոլինյան ողբերգության զոհերի արտաշիրիմմանը։

Սիկորսկու համոզմամբ՝ հենց այս գործնական համագործակցությունը կարող է հարթել պատմական տարաձայնությունները։ Նա նշել է, որ երկու երկրների քաղաքական գործիչները պետք է պատասխանատու գտնվեն և անցյալի ողբերգական էջերը չօգտագործեն ներկայում ատելություն հրահրելու համար։

«Հարևանների պատմության մեջ միշտ էլ լինում են ծանր էջեր․ կարևորն այն է, թե ինչպես ենք վերաբերվում դրանց»,— եզրափակել է լեհ նախարարը՝ կոչ անելով շարունակել երկու ժողովուրդների հաշտեցման աշխատանքը։