Հազարավոր տարիների ընթացքում մարդիկ սովորել են կառավարել մետաղները: Այժմ գիտնականները գիտեն՝ ինչպես մետաղներն ավելի դիմացկուն դարձնել շրջակա միջավայրի ազդեցություններին:

Կարելի է կարծել, որ եթե մետաղները չժանգոտեն կամ չքայքայվեն, տիեզերքում ավելի լավ կզգան,  մինչդեռ վակուումում այլ խնդիրներ էլ կան: Դրանք տիեզերանավի համար կարող են շատ լուրջ հետևանքներ ունենալ, գրում է IFLScience-ը։

Այն պահից, ինչ մարդիկ սկսել են օգտագործել մետաղները, սովորել են դրանք միաձուլել եռակցման միջոցով։ Այս գործընթացը ներառում է մետաղների տաքացում, դրանցից մեկի կամ երկուսի հալեցում, մետաղների համադրում և սառեցում, հայտնում է Ֆոկուսը։

Անշուշտ, գոյություն ունեն կան մետաղների եռակցման այլ եղանակներ: Քիմիական նյութերը, ճնշումը և միջամտությունը մոլեկուլային մակարդակում կարող են ապահովվել մետաղների միաձուլումը: Բայց կա նաև մի եղանակ, որն արվում է վակուումում, և դա սառը եռակցումն է։

Սառը եռակցման դեպքում մետաղները միաձուլելու համար հալեցնելու անհրաժեշտույուն չկա: Բայց մետաղները պետք է լինեն նույն տեսակի, մաքուր, հարթ և պահվեն վակուումում: Մետաղների մոտեցմանը զուգահեռ, ատոմների միջև Վան-Դեր-Վալսյան ուժերն ուժեղանում են: Այս ուժերը այնքան հզոր չեն, որքան քիմիական կապը, բայց կարող են օգնել մետաղների միաձուլմանը:

Բավական է մետաղների մակերեսները շփվեն, և տեղի է ունենում եռակցում։ Օրինակ՝ կարող ենք դիտարկել երկու ոսկե թիթեղ։ Դրանք միացված են վակուումում, և նրանց միջև ոչինչ չկա։ Ոսկու ատոմները մեկ թիթեղի մակերեսը հաղորդակցվում են մյուս թիթեղի ոսկու ատոմներին:

Այս ատոմները կզգան փոխազդեցությունը մյուս թիթեղի ատոմների հետ այնպես, ինչպես կզգան փոխազդեցությունը իրենց «սեփական» թիթեղի խորքում գտնվող ատոմների հետ: Նրանք չեն կարող տարբերել առաջին թիթեղը երկրորդից և, հետևաբար, մետաղական կապով են միաձուլվում:

Շատ դեպքերում, մակրո մակարդակում, մետաղների միաձուլումը պարզապես անհնար է, և անմիջապես տեղի կունենա սառը եռակցում: Սառը զոդման համար իրականությունն ավելի բարդ է, քան տեսությունը։ Սառը զոդման համար որոշակի ճնշում է պահանջվում։ Բայց նանոմաշտաբով ոսկյա նանոլարերը կարելի է հաջորդաբար զոդել, և դժվար կլինի հավատալ, որ դրանք նախկինում նույն մետաղի առանձին մասեր էին:

Բայց չկարծեք, թե միայն այն պատճառով, որ սառը զոդումը մակրո մակարդակում բարդ գործընթաց է, իրականում դա տեղի չի ունենում կամ չի կարող տեղի ունենալ: Օրինակ, NASA-ն հետախուզական զոնդին առնչվող բավականին լուրջ խնդիր ուներ:

Galileo տիեզերանավը, որն 1990-ականներին ուսումնասիրել է Յուպիտերը և նրա արբանյակները, սառը եռակցման պատճառով չի կարողացել գործարկել իր բարձր հզորությամբ ալեհավաքը:

Ալեհավաքի լողակների միջև շփումը, որոնք սևեռակվել են գործարկման ժամանակ, ստիպել են դրանք իրար զոդել: Սարքն ուներ ավելի ցածր հզորությամբ մեկ այլ ալեհավաք, այնպես որ կապը հաստատվեց: Եթե ​​դա տեղի չունենար, թանկարժեք առաքելությունը չէր կարողանա կատարել իր գիտական ​​նպատակները:

Արժե ասել, որ Galileo զոնդն առաջինն էր, որ սկսեց պտտվել Յուպիտերի շուրջը: Գազային հսկայի մոտ 8 տարվա աշխատանքի ընթացքում զոնդին հաջողվել է դրա մթնոլորտի մասին շատ արժեքավոր տեղեկություններ հավաքել: