նախընտրելի դարձնել2015թ. մոտենում է ավարտին: Մենք որոշել ենք ֆուտբոլային տարին ամփոփել NEWS.am-ի լրագրող, Vera&football բաժնի հեղինակ, «Ռադիոֆուտբոլ» հաղորդման հեղինակ Վերա Մարտիրոսյանից:
Վերա՛, ինչպիսի՞ն էր 2015-ի ֆուտբոլը:
Եթե խոսենք համաշխարհային ֆուտբոլի մասին, ապա անցնող տարին չի նշանավորվել այնպիսի նշանակալի ու վառ իրադարձություններով, ինչպիսիք են Աշխարհի կամ Եվրոպայի առաջնությունները: Միակ բանը, որն արժի նշել, «Բարսելոնայի» վերածնունդն էր:
Ֆուտբոլի խոշոր մասնագետները շտապեցին թաղել «Բարսելոնային»: Նրանք բոլորը միաձայն պնդում էին, որ Չավի-Ինյեստա փայլուն զույգն այլեւս չկա, Մեսին այլեւս առաջվանը չէ, իսկ «տիկի-տակա» ոճը՝ իր դասական տեսքով, այլեւս չի աշխատում:
Այդուհանդերձ «Բարսելոնան» վերադարձավ: Նոր մարզիչ Լուիս Էնրիկեն վերականգնեց թիմի մարտական ոգին եւ կառուցեց նրա խաղը Մեսիի շուրջ: Հիմա արգենտինացին ոչ թե կատարող է, այլ դիրիժոր: Նա նորից աշխարհին ապացուցեց, որ նա ոչ միայն լավ ֆուտբոլիստ է, այլ հանճար:
Մյուս ակումբներում նույնպես հետաքրքիր իրավիճակներ եղան: «Ռեալը», ինչպես միշտ հեռացրեց իր մարզչին, որը նախկինում թիմին հաղթանակների էր տարել: Ժոզե Մոուրինյոն իր կարիերայի ընթացքում առաջին անգամ ճանաչեց ձախողման դառնությունը: Դա վառ օրինակ է, որ ոչ ոք հաջողության երաշխիք չունի եւ ոչ ոք ապահովագրված չէ պարտություններից:
Ինչպես՞ է ստացվել, որ ֆուտբոլային աշխարհը պտտվում է «Բարսելոնայի» եւ «Ռեալի» շուրջ:
Կա իտալական եւ անգլիական ֆուտբոլի երկրպագուների հսկայական բանակ: Սակայն այդ երկու ակումբներն իրոք մրցակցությունից դուրս են: Գրեթե բոլոր ֆուտբոլիստները երազում են խաղալ այդ թիմերում: Այնտեղ կա փող, փառք, մրցանակներ:
Ակումբները տարբեր փիլիսոփայություն ունեն: «Ռեալը» «արքայական ակումբ» է՝ 20-րդ դարի լավագույն ակումբը: Անցյալ տարի Կառլո Անչելոտին թիմին տարավ Չեմպիոնների լիգայի բաղձալի 10-րդ գավաթին: Այս տարին նրան հաջողություններ չբերեց, եւ նրան հեռացրեցին:
«Բարսելոնան» ավելի ավանդապահ է: Իր հերոսներին նա հարգում է մինչեւ վերջ: Ես վերջերս եղա Բարսելոնում: Այդ քաղաքն ապրում է իր ակումբով: Նրանց համար «Բարսելոնան» ավելին է, քան ակումբը: Դա նրանց կիրքն է, նրանց ընդվզումն ընդդեմ Իսպանիայի եւ պատուհան դեպի աշխարհ:
Եթե ընտրություն կատարեմ այդ երկու ակումբների միջեւ, ինձ համար «Բարսելոնան» ավելի մոտ է:
Իսկ Լեո Մեսսիի՝ հիվանդ տղա լինելու պատմությունը, որին «Բարսելոնան» նկատել էր, բուժել, իսկ հետո դարձրել աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստը, վառ ապացույցն է այն բանի, թե ինչպես է հեքիաթն իրականություն դառնում:
Իսկ ի՞նչ կասեք հայկական ֆուտբոլի մասին:
Հայկական ֆուտբոլում այս տարի համատարած խավար էր իշխում: Այդ խավարի թագավորությունում լույսի միակ շողը կարելի է համարել հավաքականի առաջատար Հենրիխ Մխիթարյանի ելույթն այս սեզոնում: Աշխարհի բոլոր հայերը հետեւում են նրա խաղին: Մնացած առումներով հպարտանալու բան չկա. միայն հակառեկորդներ են, սխալներ, ձախողումներ:
Գլխավոր խնդիրն այն է, որ Հայաստանի հավաքականը ներուժ ունի լավ ֆուտբոլ ցույց տալու եւ իր խաղով երկրպագուներին ուրախացնելու համար, սակայնայդ ներուժը չի իրացվում:
Երբ ՀՖՖ նախագահը մամուլի ասուլիսի ժամանակ ամփոփեց տարին, պարզվեց, որ ձախողումների մեղքն ընկած է ֆուտբոլիստների, մարզիչների, անհավատարիմ երկրպագուների եւ ոչ պրոֆեսիոնալ լրագրողների վրա: Բոլորը մեղավոր են: Իսկ ո՞վ է գլխավոր մեղավորը: Գիտեք, սեփական սխալներն ընդունելը ուժեղներին է տրված:
Թեկուզ օրինակ վերցնենք Վարուժան Սուքիասյանի Սարգիս Հովսեփյանի փոխարեն ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնին նշանակելը: Այո, երիտասարդական հավաքականը նրա հետ հաղթեց թուրքերին Երեւանում: Սակայն նրա անունը մեղմ ասած այդքան էլ մաքուր ու անբիծ չէ հայկական ֆուտբոլում::
Ի՞նչ ակնկալիքներ ունեք 2016-ից:
Հայկական ֆուտբոլի առումով դժվար է որեւէ բան կանխատեսել: Ներկայիս մոտեցմամբ հաջողության վրա հույս դնել չարժի: Պետք են կտրուկ փոփոխություններ: Դրական փոփոխություններ տեղի կունենան այն ժամակ, երբ մի կողմ դրվեն բոլոր անպետք սկզբունքները, հրավիրենք այն ֆուտբոլիստներին, որոնց համառորեն հավաքական չեն հրավիրում եւ լավ մարզիչ նշանակենք, թեկուզեւ դա թանկ հաճույք է: Մարզչի վրա չարժե խնայել:
Մի երկու տարուց հավաքականում սերնդափոխություն տեղի կունենա: Սարսափելի է մտածել, թե ինչ է լինելու: Ցավոք սրտի, ներկայիս պատանիների մեջ ես նոր Հենրիխ Մխիթարյանների չեմ տեսնում:
Իսկ ինչպե՞ս են գործերը Հայաստանի ակումբային ֆուտբոլում:
Չէի ուզենա Նոր տարուց առաջ հոռետեսություն տարածել, սակայն, հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսական վիճակը, դրական զարգացումների սպասել չենք կարող:
Ակումբային ֆուտբոլի վիճակն ավելի վատ է, քան հետխորհրդային տարածքում ցանկացած երկրում:
Անցնող տարին որքանո՞վ արդյունավետ էր անձամբ ձեզ համար:
Ինձ համար տարին հաջող անցավ: Ես իմ սեփական բլոգն ունեցա NEWS.am-ում:
Երեւանում Խորեն Հովհաննիսյանի 60-ամյակին նվիրված խաղի ընթացքում ծանոթացա բազմաթիվ համաշխարհային աստղերի հետ, նրանցից հարցազրույց վերցրի: Ամռանն ինձ հաջողվեց Մեսիի հետ ծանոթանալ: Հայրս նրա երկրպագուն է: Մի անգամ ես խոստացա, որ նրա հետ լուսանկար կունենամ: Եվ այդ խոստումն այս տարի կատարեցի:
Բացի այդ, այս տարի Երեւանի մամուլի ակումբն ինձ մրցանակ հանձնեց մարզական լրագրության մեջ իմ հաջողությունների համար:
Ի՞նչ ակնկալիքներ ունեք 2016-ից:
Ես շատ եմ սպասում Եվրո-2016-ին: Աշխարհամասի եւ աշխարհի առաջնությունները գերադասում եմ ակումբային մրցաշարերից: Այս տարի, ցավոք սրտի, Եվրոպայի առաջնությունը կընթանա առանց Հոլանդիայի իմ սիրելի հավաքականի մասնակցության: Փոխարենը նորեկներ կլինեն: Բացի այդ, առաջին անգամ 24 թիմ կխաղա: Հույս ունեմ, որ մի օր հարցազրույց կվերցնեմ Մեսսիից եւ դրա համար հավանաբար սկսեմ իսպաներեն սովորել: Ինչու՞ ոչ:
Վերա, ինչպե՞ս հայտնվեցիք ֆուտբոլ:
Ֆուտբոլի հետ իմ սիրավեպը սկսվել է դեռեւս մանուկ հասակում: Հայրս ֆուտբոլի մեծ երկրպագու էր եւ նա ինձ սեր ներարկեց այդ մարզաձեւի նկատմամբ: Ամենամութ եւ ցուրտ տարիներին ինձ համար միակ ուրախությունը ֆուտբոլն էր: Ես տեսաժապավենների վրա տեսագրում էի ֆուտբոլային խաղերը եւ անվերջ նայում էի: Դպրոցում ինձ կոչում էին «Ֆուտբոլ սիրող Վերա»:
Սակայն ես գնացի ուրիշ ճանապարհով: Իրավաբանական ֆակուտլտետ ավարտեցի: Հետո մայրիկիս խորհրդով հայտնվեցի հեռուստատեսությունում: Թղթակից դարձա եւ այդ ժամանակվանից կենտրոնացա մարզական լրագրության վրա:
Հե՞շտ է Հայաստանում մարզական լրագրությամբ զբաղվել:
Շատ դժվար է: Նախ` մեր շուկան փոքր է: Ֆուտբոլը շատ աղքատ է: Հետեւաբար` քիչ են նրանք, որոնք հետաքրքիր կլինեին լսարանի ամենալայն շրջանակի: Այդ պատճառով ես երբեմն միայն տեղական շուկայի վրա չեմ կենտրոնանում: Հիմնականում էքսկլյուզիվներ եմ գրում:
Կուզեի նշել, որ Հայաստանում ֆուտբոլով զբաղվող լրագրողների համար աշխատանքային հարմար պայմաններ չեն ստեղծված: Անընդհատ ընդհարումներ են առաջանում:
Հե՞շտ է լինել կին ֆուտբոլային աշխարհում:
Ինչպես ամենուր, դրական եւ բացասական կողմեր կան: Նախ` պիտի հասկանաս, որ ստիպված ես լինելու տղամարդկանց կոլեկտիվում աշխատել: Նախ կբախվես անտեսմանը, հետո` քմծիծաղին, իսկ հետո նաեւ` մրցակցությանը: Եթե դիմանաս, կմնաս այդ ոլորտում:
Հիշում եմ` ինչպես մեկ տարի առաջ, երբ Ֆրանսիայի հավաքականն էր եկել մեզ մոտ, ֆրանսիացի լրագրողներից մեկը զարմացած էր` իմանալով, որ ֆուտբոլի մասին եմ գրում: Նրա խոսքով, Ֆրանսիայում միայն տղամարդիկ են ֆուտբոլով զբաղվում: Ես ինքս, Ռուսաստանից բացի, ուրիշ ոչ մի տեղ չեմ տեսել աղջիկների, որոնք լրջորեն գրում են այդ մարզաձեւի մասին:
Եվ վերջում պատմեք ձեր կարիերայում ամենամեծ հաջողության մասին:
Կարծում եմ` դա դեռ առջեւում է: Առաջ կարծում էի, թե 30-ից հետո անհարմար է Հայաստանում աշխատել մարզական լրագրության ոլորտում: Բայց բոլոր գերմանացի, ֆրանսիացի, իտալացի լրագրողները, որոնց հանդիպել եմ, 40-ն անց էին: Ես աստիճանաբար հանգեցի այն մտքին, որ դժվարը միայն ճանապարհի սկիզբն է: Պետք է շարունակել աշխատել եւ հավատալ հրաշքների: Եվ հրաշքներն անպայման կկատարվեն: Ինչպես որ այս տարի իրականացավ իմ վաղեմի երազանքը` հանդիպել հոլանդական Այաքսի հարձակվող Յարի Լիտմանենին: 20 տարի առաջ ես նրա անունը գրել էի դպրոցական նստարանին, իսկ այժմ հանդիպեցի Խորեն Հովհաննիսյանի հոբելյանին նվիրված մրցախաղում: Ստացվում է` եթե ինչ-որ բան սրտով ուզես, վաղ թե ուշ իրականանում է:
