նախընտրելի դարձնել
«Ես կցանկանայի կոչ անել քաղաքագետներին իրենց ներդրումն ունենալ և նպաստել Գազայի հատվածում Իսրայելի քաղաքականության նպատակների քննարկմանը։ Յագիլ Լևին Haaretz-ի համար իր հոդվածում գրում է․
«Հաշվի առնելով, որ հայտարարված նպատակը ՀԱՄԱՍ-ի «պարտությունն ու ոչնչացումն է, ինչպես ասել է վարչապետը, Իսրայելի գործողությունները պետք է կոչել իրենց իրական անունով՝ ռեժիմի փոփոխություն Գազայի հատվածում»։
«Գազայի հատվածը պետություն է բոլոր առումներով, եթե նույնիսկ այն որպես այդպիսին ճանաչված չէ, և նրա անկախությունը սահմանափակ է։ Արդեն 15 տարի այս պետությունը վերահսկում է ՀԱՄԱՍ-ը, որը հիմնված է զարգացած քաղաքական ենթակառուցվածքի վրա։ ՀԱՄԱՍ-ն ունի ռազմական ուժ, ինչպես նաև ուժեր, որոնք հանցագործություններ են կատարել Իսրայելի քաղաքացիների նկատմամբ, ինչպես նաև քաղաքական ուժ, որը գործում է որպես պետության ղեկավար գրեթե բոլոր առումներով։
Այն ԴԱԻՇ կամ «Իսլամական պետություն» անվանելը քաղաքական իրականության վերլուծության սխալական ստորադասումն է արժեքահեն դատողությունների։
Այժմ Իսրայելը փորձում է տապալել ՀԱՄԱՍ-ի ռեժիմը ռազմական գործողության միջոցով, որն իհարկե կհանգեցնի հատվածի մի մասին օկուպացմանը: Դժվար է հասկանալ այս ամբարտավանությունը, երբ ամբողջ աշխարհում վերջին երկու տասնամյակների ընթացքում դրսից, ռեժիմի փոփոխություն պարտադրելու բոլոր փորձերը, օրինակ՝ Իրաքում, Աֆղանստանում և Լիբիայում, լիովին ձախողվեցին և նույնիսկ նպաստեցին քաղաքացիական պատերազմներին: Այս դիտարկումը բխում է տասնյակ դեպքերի վերլուծությունից, որոնց լավատեսության վրա ազդել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Գերմանիայում և Ճապոնիայում նմանատիպ փորձերի հաջողությունը, բայց որոնք անտեսել են բացարձակ այլ հանգամանքներ:
Թեև Իսրայելը, ի տարբերություն այս դեպքերի, չի փորձում Գազայի հատվածում ժողովրդավարություն հաստատել, այլ միայն այլընտրանքային ռեժիմ, որը զերծ կմնա Իսրայելի վրա հարձակվելուց, այնուամենայնիվ, դա ռեժիմի փոփոխություն է, որը ձախողվելու է այլընտրանքային ուժային կենտրոնի բացակայության դեպքում: Ի վերջո, 15 տարի առաջ «Պաղեստինի ազգային ազատագրման շարժում»-ը քաղաքական պարտություն կրեց Գազայի հատվածում, և ՀԱՄԱՍ-ի հետ հաշտարար քայլերով իրեն վերականգնելու նրա փորձերը խափանեց Իսրայելը: Ռեժիմի փոփոխությունը մասամբ ձախողվելու է Գազայի հատվածում ներքին պառակտումների պատճառով, որոնք կարող են վերաճել քաղաքացիական պատերազմի, որտեղ ոչ ոք շահագրգռված չի լինի կամ ի վիճակի չի լինի զսպել ուժի կիրառումը Իսրայելի դեմ: Եվ այս ամենը տեղի է ունենում ծանր տնտեսական ճգնաժամի պայմաններում, որը միայն թուլացնում է ուժեղ պետական ինստիտուտներ ստեղծելու կարողությունը։
Այն գաղափարը, որ Պաղեստինի ինքնավարությունը կկարողանա ստանձնել Գազայի հատվածի պատասխանատվությունը, իրականում ոչ մի հիմք չունի, քանի որ Պաղեստինի ինքնավարությունը զգալիորեն թուլացել է Իսրայելի կողմից և փաստացի գործում է իսրայելական բանակի աջակցությամբ: «Ֆաթհի» ռեժիմը կարող է փլուզվել այնպես, ինչպես փլուզվեց Գազայի հատվածում, երբ Իսրայելը 2005թ․-ին նահանջեց, և դրա վրա հույս դնել չի կարելի: Գազայի հատվածի օկուպացիայի հնարավոր արդյունքը կարող է լինել Իսրայելի անվտանգության զգալի վատթարացումը, եթե իսրայելական բանակը չվերածվի պատնեշի պաղեստինցիների, աշխարհազորայինների և իսրայելցի խաղաղ բնակիչների միջև և տարիներ շարունակ արյունահոսություն չի տա: Կարիք չկա արևմտյան տերությունների նման այդքան հեռուն գնալ և անհանգստանալ ռեժիմի փոփոխության պատրանքով։
Իսրայելը ձախողվել է ամեն անգամ, երբ փորձել է ինժեներականացնել արաբական վարչակարգերը, և միշտ էլ վատացրել է իր իրավիճակը՝ սկսած 1950-ականներին Եգիպտոսում «Լավոնի գործից» մինչև Արևմտյան ափի գյուղական միավորումներ և 1980-ականների Լիբանանի Նոր կարգը, Պաղեստինի ինքնավարությունը Օսլոյից ի վեր և Իսրայելի անվտանգության երկարամյա հենարանի վերածելու փորձը:
Այսպիսով, ակնհայտ եզրակացությունն ինքնին հուշում է, որ ոչ միայն պետք է մտածել վաղվա մասին, այլև հենց հիմա պետք է շատ ավելի համեստ նպատակներ դնել ցամաքային գործողություն սկսելու համար, թեև նպատակահարմար է ընդհանրապես խուսափել նման գործողությունից»:
