Հետազոտողների միջազգային խմբի նոր տվյալների համաձայն, Սահարա անապատում ձևավորվող և տեղաշարժվող փոշու զանգվածային ամպերը չափազանց կարևոր են Ատլանտյան օվկիանոսում, ընդհուպ Ամազոնի ավազան, կյանքի զարգացման համար: Սակայն կենսաբազմազանության այս աղբյուրը հատկապես օգտակար է դառնում մթնոլորտում հազարավոր մղոններ անցնելուց հետո: Բուսական և կենդանական աշխարհը իր բարգավա-ման համար երկաթի կարիք ունի, և Ատլանտյան օվկիանոսի մեծ մասում այս միկրոէլեմենտը հաճախ ձեռք է բերվում աշխարհի ամենաչոր վայրերից մեկից՝ Սահարա անապատից:

Համաձայն «Frontiers in Marine Science» ամսագրում հրապարակված ուսումնասիրության, Սահարա անապատից ԱՄՆ-ի Արևելյան ափ շարժվող փոշու սյուները մեծ քանակությամբ երկաթ են տեղափոխում Ատլանտյան օվկիանոսով, բայց հենց ճանապարհորդությունն է, որ այս միկրոէլեմենտը պիտանի է դարձնում ամենահեռավոր օրգանիզմներ և բույսերի համար։

Իրենց ուսումնասիրության համար թիմը նմուշներ է հավաքել Մավրիտանիայից 201,1 կմ և 498,8 կմ հյուսիս-արևմուտք և Ֆլորիդայի արևելյան ափից մոտավորապես 498,8 կմ հեռավորության վրա: Մասնավորապես, նրանք կենտրոնացել են յուրաքանչյուր նմուշի 60,9-195 մետր խորության վրա երկաթի և հանքանյութերի պարունակության վրա, ինչը համապատասխանում է վերջին 120 000 տարվան:

Վերլուծված երկաթի մեծ մասը հայտնաբերվել է տարբեր հանքային միացություններում, ինչպիսիք են գեթիտը, մագնետիտը, պիրիտը, հեմատիտը և երկաթի կարբոնատը, որոնք, ենթադրաբար, ձևավորվում են ծովի հատակին բիոռեակտիվ երկաթից:

Գիտնականները պարզել են, որ Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկային մոտ գտնվող նմուշներում բիոռեակտիվ երկաթի մակարդակն ավելի ցածր է եղել, քան Աֆրիկայի մոտ գտնվող նմուշներում: Սա ցույց է տալիս, որ Սահարայի փոշին ավելի շատ բիոռեակտիվ փոշի է պարունակում, որը կլանվում է ջրային օրգանիզմների կողմից մինչև օվկիանոսի հատակին հասնելը:

Սակայն միևնույն ժամանակ, մնացած փոշին, որը շարունակում է շարժվել մթնոլորտային երթուղով, ենթարկվում է տարբեր ֆոտոքիմիական պրոցեսների երկարատև ազդեցության, ինչը մեծացնում է թթուների առաջացման պատճառով դրա լուծելիությունը: