Կառլսռուեի տեխնոլոգիական ինստիտուտի (Գերմանիա) և Բրեմենի «Կոնստրակտոր» համալսարանի (Գերմանիա) գիտնականները հայտնաբերել են, որ շատ նեղ մոլեկուլային խոռոչներում (կապսուլներում) փակված ջուրն իրեն դրսևորում է անսովոր կերպով։ Պարզվել է, որ ջրի այս «փակված» մոլեկուլները պարունակում են էներգիայի բարձր պաշար։

Երբ նոր մոլեկուլ է մտնում այդ միկրոսկոպիկ խոռոչի մեջ, ջուրը արագորեն դուրս է մղվում դեպի դուրս՝ գրեթե այնպես, ինչպես մարդիկ, որոնք շտապում են դուրս գալ գերբեռնված վերելակից։ Էներգիայի այս կտրուկ «արտանետումը» ուժեղացնում է նոր մոլեկուլի կապը խոռոչի մակերեսի հետ։

Այլ կերպ ասած, ջուրը նման պայմաններում պասիվ միջավայր չէ, այլ քիմիական գործընթացների ակտիվ մասնակից, որն ունակ է ուժեղացնել մոլեկուլների միջև փոխազդեցությունը։

Այս ուսումնասիրությունը, որի արդյունքները հրապարակվել են «Angewandte Chemie International Edition» ամսագրում, առաջին անգամ է տալիս քանակական գնահատական այն մասին, թե որքանով կարող է ուժեղանալ մոլեկուլների միջև կապը այդ «բարձր էներգիայով» օժտված ջրի դուրս մղման շնորհիվ։

Ստացված արդյունքները կարևոր են բժշկության և նյութերի մշակման համար։ Դեղագիտության մեջ վաղուց հայտնի է, որ թիրախային սպիտակուցներում կան փոքրիկ ջրային «գրպաններ»։ Այժմ պարզ է դառնում, որ եթե դեղամիջոցի մոլեկուլը այդպիսի գրպանից դուրս մղի «էներգիայով լի» ջուրը, այն կկարողանա դառնալ ավելի ամուր, ինչը կբարձրացնի բուժման արդյունավետությունը։ Նյութագիտության մեջ նույն էֆեկտը կարող է օգնել ստեղծել ավելի ամուր և կայուն կառուցվածքներ։