նախընտրելի դարձնելԳաղտնիք չէ, որ երկրում միջին աշխատավարձը չի ապահովում անգամ աշխատողի կյանքի սոցիալական մակարդակը` չխոսելով ընտանիքի անդամների մասին:
Մարտին ամսական միջին անվանական աշխատավարձը սպառողական գների ինդեքսից ետ էր մնում 0,9 տոկոսային կետով, իսկ ապրիլին այս երկու ցուցանիշների տարբերությունը կազմում էր մինչեւ 1,4 տոկոս` դարձյալ հօգուտ գնաճի:
Մենք բոլորս տեղյակ ենք, որ զարգացած երկրներում աշխատվարձերն ինդեքսավորում են: Պարզ ասած` գործատուն բարձրացնում է աշխատավարձը` գնաճը չեզոքացնելու համար: Սակայն մեզանում աշխատավարձը ընդհանուր գնողունակ պահանջարկի ծավալում այնքան նշանակալի դեր չունի, ինչպես զարգացած երկրներում: Ազգային վիճակագրական ծառայությունը ընտրովի բյուջետային հետազոտություն է իրականացնում եւ արդյունքները դասակարգում է ըստ բնակչության խմբերի:
Այսպիսով, «ամենաաղքատների» մոտ ընտանեկան եկամուտները ձեւավորում են թոշակներն ու նպաստները: Ընդհանուր եկամուտներում աշխատավարձը գերազանցում է 50% -ը միայն վեցերորդ խմբից սկսած եւ «ամենահարուստների» խմբում հասնում է գրեթե 60%-ի:
Նշենք, որ իրական հարուստները կտրականապես հրաժարվում են նման վիճակագրական հետազոտությունների մասնակցելուց, այնպես որ այդ խմբում ներկայացված է միջին խավը, որոնց թվում բարձր վճարվող վարձու աշխատողներն են:
Մեզ մոտ, իհարկե, կան «աշխատողներ», որոնք շարքային քաղաքացիների համար չլսված աշխատավարձ են ստանում: Որպես կանոն, դրանք կոմերցիոն ընկերությունների ղեկավար կազմում զբաղվածներն են, ծրագրավորման, ֆրնանսաբանկային համակարգի աշխատողները:
ԱՎԾ տվյալներով` ապրիլին երկրում միջին աշխատավարձը կազմել է 142,7 հազար դրամ, իսկ միասնական եկամտահարկի վճարումից հետո` ընդամենը 107,5 հազ. դրամ:
Ընթացիկ տարվա փետրվարի տվյալներով «ֆինանսներ եւ ապահովագրություն» ոլորտի միջին աշխատավարձը 330,3 հազ. դրամ է, այնուհետեւ հաջորդում է «տեղեկատվություն եւ կապ» ոլորտը` 303,4 հազ. դրամ: Ամենացածր դրույքաչափը «մշակույթ, հանգիստ, ժամանց» ոլորտում է` 80,5 հազ. դրամ:
Ալբերտ Խաչատրյան
