Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը մարտի 1-ի նիստին հավանություն տվեց «Հայաստանի քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» օրինագծին: Օրինագիծը ներկայացրեց ՀՀ արդարադատության նախարար Դավիթ Հարությունյանը:

Նրա խոսքով՝ գործող օրենսդրությունը թույլ է տալիս խուսափել պատժից լրագրողների նկատմամբ բռնության եւ նրանց օրինական գործունեության խոչընդոտման համար: Օրինագծով առաջարկվում է Քրեական օրենսգրքի 164-րդ հոդվածի երրորդ մասի տեքստում  «եւ» կապը փոխարինել «կամ»-ով: Տվյալ հոդվածի առաջին մասով նախատեսվում է, որ լրագրողի օրինական մասնագիտական ​​գործունեությանը կամ նրանց՝ տեղեկատվություն տարածել ստիպելը կամ ստիպելը հրաժարվել տեղեկատվություն տարածելուց պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկից հարյուրապատիկի չափով կամ մեկ տարուց ոչ ավել ժամկետով ուղղիչ աշխատանքներով: Երկրորդ մասը նախատեսում է, որ պաշտոնյայի կողմից իր դիրքի օգտագործմամբ իրականացված գործողությունները պատժվում են 2 տարուց ոչ պակաս ուղղիչ աշխատանքներով կամ  3 տարուց ոչ ավել ազատազրկմամբ՝ 3 տարուց ոչ ավել ժամկետով որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու արգելքով:

Երրորդ մասը նախատեսում է, որ սույն հոդվածի առաջին եւ երկրորդ մասերով նախատեսված գործողությունները, որոնք իրականացվել են լրագրողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության կամ բռնության սպառնալիքի կիրառմամբ, պատժվում են3-ից 7 տարի ժամկետով ազատազրկմամբ:

Հայաստանում լրագրողների օրինական գործունեությունը խոչընդոտելու համար քրեական պատասխանատվությունից խուսափել թույլ տվող օրենսդրական սողանցքը վերացնելու նպատակով օրինագիծը առաջարկում է «եւ» կապի փոխարեն «առաջին» եւ «երկրորդ» բառերի միջեւ օգտագործել «կամ» կապը:

Ստացվում է, որ այս փոփոխություններով օրենսդիր մարմինը քրեական պատասխանատվություն է սահմանել միայն լրագրողի օրինական մասնագիտական ​​գործունեության խոչընդոտման ամենավտանգավոր միջոցի համար, երբ արարքը կատարվել է պաշտոնատար անձի կողմից: Մինչդեռ ոչ պաշտոնյայի կողմից  լրագրողի գործունեությունը խոչընդոտելը հասարակական վտանգի ոչ պակաս աստիճան ունի, քան՝ պաշտոնատար անձի կողմից իրականացված գործողությունը:

Նախարարը նշեց, որ 327-1 հոդվածում մեկ այլ փոփոխության համաձայն առաջարկվում է սահմանել, որ այլընտրանքային աշխատողների բացակայությունը կամ ուշացումը ծառայությունից, կամ առանց հիմնավորված պատճառներւ աշխատավայրը լքելը  ցանկացած հանգամանքներում քրեապես հետապնդվող արարք է: Հայաստանում այլընտրանքային աշխատողներ են համարվում նրանք, ովքեր կրոնական կամ այլ համոզմունքներից ելնելով խուսափել են զինվորական ծառայությունից եւ աշխատանքային պարտավորվածություններ ունեն Կառավարության կողմից սահմանված ցուցակում ընդգրկված քաղաքացիական հաստատություններում: