Փոքր պատերազմները կարող են շատ բան պատմել ժամանակակից աշխարհաքաղաքական եւ ռազմական խնդիրների մասին: Ամերիկացիների մեծամասնությունը, հավանաբար, երբեք չի լսել Կովկասում վիճելի տարածաշրջանի մասին, գրում է Bloomberg-ը.

«Սխալ կլիներ թերագնահատել մարտական գործողությունների կարեւորությունը երկու պատճառով: Առաջին՝ այդ անկարգությունն ազդում է միջազգային համակարգի վրա: Գայթակղիչ է այդ բախումը դիտարկել որպես ԱՄՆ-ի եւ Ռուսաստանի միջեւ պրոքսի-պատերազմ՝ հաշվի առնելով այն, որ Թուրքիան՝ ԱՄՆ-ի դաշնակիցը, աջակցում է Ադրբեջանին, միեւնույն ժամանակ, հայերը սերտ կապեր ունեն Մոսկվայի հետ:

Ադրբեջանը պարզապես թուրքական խամաճիկ չէ, այն բացահայտ աջակցություն է ստանում Անկարայի կողմից այս հակամարտությունում: Իրականում, Թուրքիայի վաղեմի թշնամու դեմ մարտական գործողությունների վերսկսումը ցույց է տալիս, որ պատերազմն իր աշխարհաքաղաքական հարեւանությամբ ազդեցության համար թուրքական խոշոր խաղի մի մասն է:  

Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Էրդողանը չի գործում ԱՄՆ-ի հրամանով: Թուրքիայի կառավարությունը բազմիցս հայտարարել է, որ աջակցում է Ադրբեջանին Լեռնային Ղարաբաղը օկուպացնելու հարցում:

Հաղորդվում է, որ Էրդողանը Հայաստանի դեմ օգտագործել է ամերիկյան F-16 կործանիչներ եւ վարձկանների: Չնայած դրան՝ այդ մեղադրանքները հաստատված չեն:

Էրդողանի քաղաքականությանը կտրուկ արձագանքել է Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը, ով զգուշացրել է, որ իր կառավարությունը չի ընդունի հակամարտության էսկալացիա:

Ֆրանսիան եւ Թուրքիան Լիբիայում եւս աջակցում են հակամարտող կողմերին, ինչը հանգեցրեց նրան, որ հունիսին թուրքական ռազմանավը թիրախավորեց ֆրանսիական նավը: Ֆրանս-թուրքական վեճը վերածվեց ՆԱՏՕ-ում պառակտման, որը ուժերի ներածին չափով փորձում է պահպանել իր միասնությունը:

ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը կարող է «պարտվել» ներկայիս ճգնաժամում, եթե Ադրբեջանը հաղթի, սակայն նա ամեն դեպքում կարող է հաղթել, եթե ավելի լուրջ ժառանգություն դառնա առանց այդ էլ պառակտված անդրատլանտյան միության թուլացումը:

Երկրորդ պատճառն այն է, որ ոչ մեծ պատերազմները պատմականորեն ավելի խոշոր պատերազմների գլխավոր փորձն են եղել: Իսպանիայում քաղաքացիական պատերազմը ֆաշիստական գերտերություններին թույլ տվեց փորձարկումներ անել քաղաքացիական բնակչության ահաբեկչական ռմբակոծությունների հետ: Դա Գերմանիային զրահատանկային պատերազմի մասին թանկ դասեր տվեց: Ճիշտ այդպես էլ Կովկասում մարտական գործողությունների ժամանակ. վերջին բախումների շարքից մեկը կարող է լինել այն հանելուկի բանալին, թե ինչպես կծավալվի գերտերությունների հաջորդ կոնֆլիկտը:

Ո՛չ Հայաստանը, ո՛չ Ադրբեջանը բարդ զինված ուժեր չկան, սակայն նրանց միջեւ կոնֆլիկտը հատկանշական է: Բնակավայրերի ուղղությամբ հրթիռային հարվածները հիշեցում են այն մասին, որ Ամերիկայի հակառակորդները կարող են թիրախավորել թիկունքային շրջաններն ու լոգիստիկ հանգույցները (օրինակ, Կենտրոնական Եվրոպայում), որոնք Վաշինգտոնը երկար ժամանակ անվտանգ էր համարում:       

Անօդաչուները, ոչնչացնող տանկերն ու զրահատեխնիկան, ցույց են տալիս, թե որքան խոցելի կարող են լինել մեխանիզացված ուժերը, երբ դրանք հայտնաբերվում են առաջնային հաղորդիչների կողմից եւ թիրախավորում են բարձր ճշգրտությամբ զինամթերքները:

Տանկերը ձեռնտու չեն, եւ ԱՄՆ ուժերին պետք է ծանր տեխնիկա, որպեսզի դիմակայի Մերձբալթիկայում ռուսական հարվածին:

Այդուհանդերձ, ժամանակակից մարտի դաշտում նախկինի պես դժվար կլինի պահպանել միջոցները, օրինակ՝ տանկերը, օդում գերակայության բացակայության պայմաններում:

Դա մեծացնում է ԱՄՆ մարտական ուժի միջոցների մշակման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաեւ այն հնարավորությունը, որ խոշոր գերտերության դեմ պատերազմն ավելի մահացու կլինի, քան այն, ինչը ամերիկացի զինվորականները փորձարկել են Վիետնամի պատերազմի տարիներին:

ԼՂ շուրջ կոնֆլիկտը կարող է աշխարհի անծանոթ հատվածում խորհրդային անցյալի մնացուկ թվալ: Եվ այնուամենայնիվ, ընթացող համառ մարտերն իրականում կարող են ապագայի համար նախազգուշացում լինել»: