Լեռնային Ղարաբաղը մնում է տեղեկատվական տարածքում ամենաքննարկվող հարցերից մեկը։ Լաչինի միջանցքի շուրջ ստեղծված իրավիճակի նկատմամբ հետաքրքրությունը չի մարում։ Ոչ մի օր չի անցնում, որ համաշխարհային մակարդակի քաղաքական գործիչներից մեկը չանդրադառնա դրան։ Օրերս Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը հայտարարեց ճգնաժամից դուրս գալու սեփական նախաձեռնության մասին։ Այս մասին սոցցանցերում գրել է ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովը։

«Սակայն անհնար է չնկատել, որ չճանաչված ԼՂՀ-ում (Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն) տիրող իրավիճակը դիտարկվում է առաջին հերթին «մեծ աշխարհաքաղաքականության» համատեքստում։ Իհարկե, դե ֆակտո, կրթությունն այն արժեքը չէ, որն ազդում է «համաշխարհային համերգի» վրա։ Եվ այնուամենայնիվ, նման հանրապետություններում ներքին դինամիկան պակաս կարևոր չէ էթնոքաղաքական հակամարտության համատեքստի համարժեք ընկալման համար։ Ամառվա վերջին օրը ԼՂՀ նախագահ Արայիկ Հարությունյանը հայտարարեց իր հրաժարականի մասին։ Սեպտեմբերի 1-ից նա դադարեցնում է նախագահի պարտականությունների կատարումը։ Բայց, հեռանալով, Հարությունյանը ստորագրել է մի շարք հրամանագրեր՝ իշխանության հիերարխիայի միջոցով չճանաչված հանրապետության պաշտոնյաների տեղաշարժի վերաբերյալ։ Այսպիսով, Սամվել Շահրամանյանը դարձավ ԼՂՀ պետնախարար (սա վարչապետի պաշտոնի անալոգայինն է)։ Նախկինում նա ղեկավարել է հանրապետության Անվտանգության խորհուրդը, իսկ մինչ այդ կարիերա է ունեցել Լեռնային Ղարաբաղի ուժային կառույցներում։ Տեղի բնակիչների լայն շրջանակներում նա հայտնի չէ, հասարակական մեծ ակտիվություն չի ցուցաբերել։ Հարությունյանը ոչ պարզ համբավ ունի։ Նա տիպիկ ղարաբաղցի քաղաքական գործիչ է։ Եղել է և՛ պատգամավոր, և՛ պետական ​​նախարար։ Բայց նրա կարիերան արվել է «ուրիշ կյանքում», այսինքն՝ հին ստատուս քվոյի պայմաններում, երբ «դամոկլյան սուրը» կախված չէր ԼՂՀ գլխին՝ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ամբողջական վերականգնման համար, դրա անվտանգությունը երաշխավորված էր Երևանի կողմից, իսկ դե ֆակտո ձևավորման շրջանակներում հանրային քաղաքականության համար որոշակի տեղ կար։ 

Բայց ամեն ինչ կտրուկ փոխվել է 2020 թվականից հետո։ Եվ ոչ միայն դա, շատ ղարաբաղցիներ պարտությունը կապում են Հարությունյանի հետ (ինչն, իհարկե, էական պարզեցում է)։ Ստեղծված իրավիճակում Ղարաբաղի ղեկավարից պահանջվում է ավելի շուտ ոչ թե ընտրարշավի մասնակցի որակներ, այլ ստվերային բանակցողի։ Այս դերում Սամվելը շատ ավելի օրգանական տեսք ունի։ Լաչինի ճգնաժամը և դրա կարգավորումը նրա համար հնարավորություն են բացում՝ այս կարգավիճակում իրեն դրսևորելու: Սակայն Հարությունյանի որոշումը որոշակի հնարավորություններ է բացում Ռուբեն Վարդանյանի համար, ով անցյալ տարի ներխուժեց ղարաբաղյան քաղաքականություն և չկարողացավ աշխատել այժմ նախկին նախագահի հետ»,- գրել է փորձագետը։