Մեր ամենամեծ խնդիրն այն է, որ մենք չգիտենք, թե որոնք են մեր կիբերանվտանգության մարտահրավերները: Այս մասին, այսօր՝ դեկտեմբերի 26-ին լրագրողների հետ հանդիպմանն ասաց տեղեկատվական անվտանգության փորձագետ Սամվել Մարտիրոսյանը։

Նա կարեւոր համարեց, թե ինչպիսի համակարգ է ստեղծվելու կիբերմիջավայրի ստեղծման մասին օրենքի ընդունումից հետո, քանի որ օրենքը ներկայացված է շատ վերացական տեսքով։

«Ի՞նչ է տեսնում պետությունը դրա տակ: Ինչպե՞ս է սա աշխատելու պետական ​​համակարգում։ Սրա հետ կապված են նաեւ ԱԱԾ-ն ու բանակը։ Կարևոր է ստեղծել այնպիսի համակարգ, որ այն չխանգարի բոլոր պետական ​​կառույցների աշխատանքին և փոխգործակցությանը։

Ռազմական գործողությունների ժամանակ մենք չենք կարող բանակը տարանջատել պետական ​​այլ կառույցներից։ Բանակը և թիկունքը պետք է դառնան մեկ մարմին, քանի որ քաղաքացիական ենթակառուցվածքների վրա հավանական հարձակումները կազդեն ռազմական ներուժի վրա», - ասաց նա:

Փորձագետը հիշեցրեց, որ իշխանությունների առաջարկած օրինագիծը նախատեսում է, որ ռազմական դրության ժամանակ կիբերանվտանգության հարցերով զբաղվելու է լիազոր մարմինը։

«Հարց է առաջանում՝ ինչպե՞ս են այս քաղաքացիական մարմինը և բանակը փոխազդելու միմյանց հետ։ Դժվար է բոլոր ասպեկտները ներառել մեկ միասնական օրենքում, ուստի անհրաժեշտ կլինեն նաև ենթաօրենսդրական ակտեր»,- ընդգծեց նա։

Մարտիրոսյանը բացատրեց, որ 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմից հետո Ադրբեջանը սկսել է ակտիվորեն հաքերային թիմեր հավաքել, զուգահեռաբար օգտագործել են վարձկաններ Ռուսաստանից, Ուկրաինայից և այլ երկրներից։

«2020 թվականին ամեն ինչ ավելի լրջացավ, Բաքուն սկսեց ներգրավել նաև թուրքական կողմին, որն այս ոլորտում լուրջ ներուժ ունի։ Բացի այդ, լուրջ համագործակցություն է հաստատվել նաև Իսրայելի հետ, որը մեզ համար սպառնալիք է ոչ միայն Ադրբեջանին զենքի մատակարարման տեսանկյունից, այլ նաև կիբերտարածության ոլորտում»,- եզրափակեց նա։