Միջազգային դատական ատյաններում հայցեր ներկայացնելուց հրաժարվելը չի ​​բխում Հայաստանի շահերից։ Այս մասին հայտնել է Միջազգային եւ համեմատական ​​իրավունքի կենտրոնի նախագահ Սիրանուշ Սահակյանը Ադրբեջանի ղեկավարության կողմից իրականացվող հայատյացության քաղաքականությանը նվիրված քննարկմանը։

Իրավաբանի խոսքով՝ ՀՀ իշխանությունները, վավերացնելով Հռոմի ստատուտը, ճանաչել են ՄՔԴ իրավասությունը ոչ ամբողջությամբ, այլ միայն երեք տեսակի հանցագործությունների համար՝ ցեղասպանություն, մարդկության դեմ հանցագործություններ եւ պատերազմական հանցագործություններ։ Չգիտես ինչու, Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից ագրեսիայի հանցագործությունը չի ճանաչվել ՄՔԴ իրավասություն։  Սա՝ այն դեպքում, երբ 2021-ից ադրբեջանական զորքերը գտնվում են Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածքում, իսկ 2022 .ն նրանք ընդլայնել են օկուպացիան։

Իրավաբանի խոսքով՝ ՀՀ իշխանությունների նման քայլերի պատճառը քաղաքական է։ Նույն պասիվությունը վերաբերում է ՄՔԴ-ի` անձանց պատասխանատվության ենթարկելու գործիքներին: Ի վերջո, ակնհայտ է, որ Ադրբեջանի ագրեսիան եւ այլ հանցագործությունները կատարվել են երկրի ղեկավարության անմիջական հրահանգով։ Հայաստանը զգուշավորություն է ցուցաբերում նույնիսկ ադրբեջանական պետության մեղքը մատնանշելու հարցում։ Այս համատեքստում իրավաբանը թվարկել է Արցախում եւ Հայաստանում ադրբեջանցի զինվորականների կատարած ծանր հանցագործությունները՝ սպանություններ, բռնի անհետացումներ, զինվորականների եւ քաղաքացիական անձանց գերություն, խոշտանգումներ եւ հրապարակային մահապատիժներ։ Ընդհակառակը, Ադրբեջանը գործընթացներ է նախաձեռնում ՄԱԿ-ում՝ նպատակ ունենալով մեղադրել Հայաստանին եւ «ապացուցել», որ Ադրբեջանը տուժում է «հայկական ագրեսիայից»։