Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուն, կարծես թե, վերջնականապես սպառել է հնարավոր հակառակորդների ցուցակը և միտումնավոր Թուրքիային դարձրել իր նոր թիրախը՝ հակամարտություն հրահրելու և այն հոկտեմբերի վերջին սպասվող ընտրություններում իշխանությունը պահպանելու համար, «Անադոլու» գործակալության իր հոդվածում գրում է Թուրքիայի նախկին վարչապետներ Սուլեյման Դեմիրելի և Նեջմեթին Էրբականի, ինչպես նաև նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի նախկին խորհրդական Իլնուր Չևիկը։

«Ոչ ոքի համար գաղտնիք չէ, որ Նեթանյահուն հայտնվել է խորագույն ճգնաժամում․ նրա դեմ կաշառակերության ու պաշտոնեական դիրքի չարաշահման մեղադրանքներ են ներկայացված, իսկ նրա վարկանիշը կտրուկ անկում է ապրում նույնիսկ Իսրայելի պահպանողական ընտրողների շրջանում։ Իրավիճակը բեկելու համար նա հողին հավասարեցրեց Գազայի հատվածը, հանցագործություններ կատարեց պաղեստինցիների, այդ թվում՝ կանանց ու երեխաների դեմ, և Միացյալ Նահանգներին ներքաշեց Իրանի հետ ռազմական հակամարտության մեջ։ Նրա հիմնական նպատակն էր իսրայելցի պահպանողական ընտրողներին համոզել, որ հենց ինքն է երկրի անվտանգության միակ երաշխավորը, և որ նրանք պարտավոր են վերընտրել իրեն։

Երբ Նեթանյահուն հասկացավ, որ Իրանի դեմ պատերազմը ցանկալի արդյունք չի տալիս, իսկ Իսրայելի ներսում հանրային զայրույթը շարունակում է աճել, նա, դատելով ամենայնից, Թուրքիային ընտրեց որպես նոր հարմար թիրախ և երկիրը հրեց նոր աշխարհաքաղաքական արկածախնդրությունների հորձանուտը»։

Անձնական վենդետա և տարածաշրջանային սաբոտաժ

Ակնհայտ է, որ Բենիամին Նեթանյահուն անձնական խոր ատելություն է տածում նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի հանդեպ, և թուրք-իսրայելական հարաբերությունները երբեք չեն կարող վերականգնվել, քանի դեռ Նեթանյահուն զբաղեցնում է իր պաշտոնը։ Սակայն Էրդողանի նկատմամբ Նեթանյահուի կույր թշնամանքը մի բան է, իսկ Իսրայելի և Թուրքիայի ժողովուրդների միջև ատելության արհեստական հրահրումը՝ բոլորովին այլ։

Նեթանյահուի ծայրահեղ աջ կառավարությունը հետևողականորեն երկպառակության սերմեր է ցանում Անկարայի հետ հարաբերություններում, հատկապես այն բանից հետո, երբ Թուրքիան ռազմավարական առավելության հասավ Սիրիայում և ակտիվորեն անցավ այդ երկրի համակողմանի վերականգնմանը։ Եվ թեև Միացյալ Նահանգները բավականին կառուցողական ընդունեցին Սիրիայում Թուրքիայի ջանքերը, չափազանց տարօրինակ է, որ Իսրայելը սրան թշնամաբար վերաբերվեց և քայլեր ձեռնարկեց այդ խաղաղ նախաձեռնությունները տապալելու ուղղությամբ։

Տարածաշրջանային ստաբիլությանը նպաստելու փոխարեն Սիրիան հակամարտության ասպարեզ ընտրելը բացարձակապես անիմաստ է։ Թուրքիայի կողմից Հալեպի շրջանում ավիաբազայի հնարավոր ստեղծումը, որը գտնվում է իր հարավային սահմաններից ընդամենը մի քանի րոպե թռիչքի հեռավորության վրա, որևէ իրական ռազմավարական սպառնալիք չի ներկայացնում Իսրայելի անվտանգության համար։ Ավելին, եթե Անկարան իսկապես թշնամական ծրագրեր կատարեր Իսրայելի դեմ, Հալեպի բազայի և երկրի հարավում արդեն իսկ գոյություն ունեցող թուրքական ռազմաբազաների օգտագործման աշխարհագրական տարբերությունն աննշան կլիներ։ Այն, ինչ արեց Նեթանյահուն՝ հարվածելով Հալեպի մոտ գտնվող ավիաբազային, դժվար թե կարելի է լուրջ մարտահրավեր անվանել․ դա ավելի շատ էժանագին նախընտրական քայլի է նման։

Միջազգային համայնքը պետք է շնորհակալ լինի, որ տարածաշրջանում գտնվեց մի հասուն քաղաքական գործիչ, որը սառնասրտություն պահպանեց, երբ Թուրքիան իսրայելական հարվածները կոչեց էժանագին սադրանք՝ ընտրություններից առաջ Նեթանյահուի վարկանիշը բարձրացնելու համար։

Նույնիսկ ժամանակակից պատմության ամենածանր շրջաններում Թուրքիան երբեք կասկածի տակ չի դրել Իսրայելի գոյության օրինական իրավունքը։ Բոլորին էլ հայտնի է նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի այն համոզմունքը, որ իսրայելցի երեխան իր տանը ապահով ու խաղաղ քնելու նույնքան հիմնարար իրավունք ունի, որքան պաղեստինցի երեխան։

Բազմաթիվ անկախ վերլուծաբաններ համակարծիք են, որ երկկողմ հարաբերությունների ցանկացած հնարավոր կարգավորում ուղղակիորեն կախված է Բենիամին Նեթանյահուի քաղաքական ասպարեզից հեռանալուց»։